X
تبلیغات
وبلاگ شعر ایرانی

promosyon



وبلاگ شعر ایرانی

خطاب با فاخته


مرحبا ای فاخته بگشای لحن ------ تا گهر بر تو فشاند هفت صحن
چون بود طوق وفا در گردنت ------ زشت باشد بی وفایی کردنت
از وجودت تا بود مویی به جای ------ بی وفایَت خوانم از سر تا به پای
گر درآیی و برون آیی ز خود ------ سوی معنی راه یابی از خِرَد
چون خِرَد سوی معانیت آورد ------ خِضرْ آب زندگیت آورد

خطاب با چرخ


خهْ خهْ ای چرخ به پرواز آمده ------ رفته سرکش سرنگون باز آمده
سر مَکِش چون سرنگونی مانده ------ تن بنهْ چون غرق خونی مانده 
ﺑﺴﺘﺔ مردار دنیا آمدی ------ لاجرم مهجور عُقبی آمدی
هم ز دنیا هم ز عُقبی درگُذَر ------ پس کلاه از سر بگیر و در نِگَر
چون بگردد از دو گیتی رای تو ------ دست ذُوالقرنین آید جای تو


خطاب با مرغ زّرین


مرحبا ای مرغ زرّین، خوش درآی ------ گرم شو در کار و چون آتش درآی
هرچه پیشت آید، از گرمی بسوز ------ ز آفرینش چشمِ جان، کلّی بدوز
چون بسوزی هرچه پیش آید تو را ------ نِزْلِ حق هر لحظه بیش آید تو را
چون دلت شد واقفِ اسرارِ حق ------ خویشتن را وقف کن در کارِ حق
چون شوی در کارِ حق مردی تمام ------ تو نمانی حق بماند وَالسَّلام


در سخن هدهد با مرغان برای طلب سیمرغ


مجمعی کردند مرغانِ جهان ------ آن چه بودند آشکارا و نهان
جمله گفتند این زمان در روزگار ------ نیست خالی هیچ شهر از شهریار
چون بود کاقلیم ما را شاه نیست ------ بیش از این، بی شاه بودن راه نیست
یکدِگر را شاید ار یاری کنیم ------ پادشاهی را طلبکاری کنیم
زان که  چون کشور بُوَد بی پادشاه ------ نظم و ترتیبی نماند در سپاه
پس، همه با جایگاهی آمدند ------ سر به سر، جویای شاهی آمدند

 

شعر از حکیم فرید الدین عطار نیشابوری

هزاران درود و احترام بر روان پاک و بلندش

 

حکیم فرید الدین عطار نیشابوری


برچسب‌ها: عطار
+ نوشته شده توسط دماوند در پنجشنبه 2 خرداد1392 و ساعت 11:20 بعد از ظهر |

خطاب با باز

مرحبا ای تند باز تیز چشم ------ چند خواهی بود تند و تیز چشم

نامه عشق ازل بر پای، بند ------ تا ابد آن نامه را مگشای بند

عقل مادر زاد کن با دل بَدَل ------ تا یکی بینی ابد را تا ازل

چارچوب طبع بشکن مرد وار ------ در درون غار وحدت کن قرار

چون به غار اندر، قرار آید تو را ------ صدر عالم یار غار آید تو را

 

خطاب با دُرّاج

خهْ خهْ ای دُرّاج معراج اَلَست ------ دیده بر فرق بَلا تاج اَلَست

چون اَلَستِ عشق بِشْنودی بِجان ------ از بَلیِّ نفس بیزاری سِتان

چون، بَلیّ نفس گرداب بَلاست ------ کِی شود کار تو در گِردابْ راست؟

نفس را همچون خَرِ عیسی بسوز ------ پس چو عیسی جان به جان برفروز

خَر بِسوز و مرغ جان را کار ساز ------ تا خوشت روح الله آید پیشباز

 

خطاب با عندلیب

مرحبا ای عندلیبِ  باغ عشق ------ ناله کن خوش خوش، زِ دَرد و داغ عشق

خوش بِنال از درد دل داوود وار ------ تا کُنَندَت هر نفس صد جان، نثار 

حلق داوودی به معنی برگُشای ------ خلق را از لحن حلقت رَه، نَمای

چند پیوندی زِرِه بر نفس شوم؟ ------ همچو داوود آهن « خود» کن چو موم

 

خطاب با طاووس

خهْ خهْ ای طاووس باغ هشت در  ------ سوختی از زخم مار هفت سر 

صحبت این مار در خونت فکند ------ از بهشت عَدْن بیرونت فکند

بر گرفتت سدره و طوبی ز راه ------ کردت از سدِّ طبیعت دل سیاه

تا نگردانی هلاک این مار را ------ کِی شوی شایسته این اسرار را

گر خلاصی باشَدَت زین مار زشت ------ آدمت با خاص گیرد در بهشت

 

خطالب با تَذَرو

مرحبا ای خوش تَذَرو دوربین ------ ﭼﺸﻤﺔ دل غرق بحر نور بین

ای میان چاه ظُلمَت مانده ------ مبتلای حبس محنت مانده

خویش را زین چاه ظُلمانی بَرآر ------ سر ز اوج عَرش رحمانی بَرآر

همچو یوسف بگذر از زندان و چاه ------ تا شوی در مصر عِزَّت پادشاه

گر چِنین مُلکی، مُسَلَّم آیدت ------ یوسفِ صِدّیق همدم آیَدَت

 

خطاب با قُمری

خهْ خهْ ای قُمریِّ دَمساز آمده ------ شاد رفته، تنگدل باز آمده 

تنگدل زآنی که در خون مانده ای  ------ در مَضیق حبس ذُوالنّون مانده ای

ای شده ﺳﺮﮔﺸﺘﺔ ماهیِّ نَفَسْ ------ چند خواهی دید بد خواهیِّ نَفَسْ

سَر بِکَن این ماهی بد خواه را ------ تا توانی سود فرق ماه را

گر بود از ماهی نفست خلاص ------ مونس یونس شوی در بحر خاص

 

شعر از حکیم فرید الدین عطار نیشابوری

هزاران درود و احترام بر روان پاک و بلندش

حکیم فرید الدین عطار نیشابوری


برچسب‌ها: عطار
+ نوشته شده توسط دماوند در دوشنبه 2 اردیبهشت1392 و ساعت 6:20 بعد از ظهر |
ز کوی یار می آید نسیم باد نوروزی ------ ازین باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی

عید نوروز سال ۱۳۹۲ بر همگان خجسته باد.

سالی سرشار از سلامتی و موفقیت و کامیابی را برای همگان آرزو دارم.

دماوند

مدیر وبلاگ شعر ایرانی

+ نوشته شده توسط دماوند در جمعه 2 فروردین1392 و ساعت 1:55 قبل از ظهر |
روز هِجران و شب فُرقَتِ یار آخِر شد ------ زدم این فال و گذشت اَختر و کار آخِر شد

آن همه ناز و تَنَعُّم که خزان می فرمود ------ عاقبت در قدم باد بهار آخِر شد

شُکرِ ایزد که به اقبال کُلَه گوشه گُل ------ نِخْوَتِ باد دِی و شوکت خار آخِر شد

صبح اُمید که بُد مُعتَکِفِ پرده غیب ------ گو برون آی که کار شبِ تار آخِر شد

آن پریشانیِ شبهایِ دراز و غمِ دل ------ همه در سایه گیسوی نگار آخِر شد

باورم نیست زِ بَد عَهدی ایّام هنوز ------ قِصّهء غُصّه که در دولتِ یار آخر شد

ساقیا لُطف نِمودی قَدَحَت پُر مِی باد ------ که به تدبیر تو تشویش خُمار آخِر شد

در شُمار اَرچه نیاورد کسی حافظ را ------ شُکر، کان مِحنَتِ بی حَدّ و شُمار آخِر شد

شعر از خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی

شاعر بزرگ غزل سُرای ایران زمین                                                خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی

هزاران درود و احترام بر روان پاک و بلندش 


برچسب‌ها: حافظ
+ نوشته شده توسط دماوند در یکشنبه 14 آبان1391 و ساعت 8:51 بعد از ظهر |

دلم رَمیده شد و غافلم منِ درویش ------ که آن شِکاری سَرگشته را چه آمد پیش

چو بید بر سر ایمان خویش می لرزم ------ که دل بِدست کمان اَبروییست کافر کیش

خیالِ حوصلهء بَحر می پزد هیهات ------ چه هاست در سرِ این قطرهء مَحال اندیش

بِنازم آن مُژهء شوخ عافیت کش را ------  که موج میزندش آبِ نوش بر سرِ نیش

ز آستین طَبیبان هِزار خون بچکد ------ گَرَم به تجربه دستی نهند بر دلِ ریش

بِکوی میکده گریان و سر فِکنده روم ------ چرا که شرم همی آیدم ز حاصلِ خویش

نه عُمرِ خِضر بماند نه مُلکِ اسکندر ------ نزاع بر سر دنیی دون مکن درویش

بدان کَمَر نرسد دست هر گدا حافظ ------ خزانه ائی به کف آور زِ گنجِ قارون، بیش

شعر از خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی

شاعر بزرگ غزل سُرای ایران زمین                                                       خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی

هزاران درود و احترام بر روان پاک و بلندش


برچسب‌ها: حافظ
+ نوشته شده توسط دماوند در پنجشنبه 27 مهر1391 و ساعت 4:39 بعد از ظهر |

بیا که قصر اَمَل سخت سُست بُنیاد است ------ بیار باده که بُنیاد عُمر بر باد است

غُلام هِمّت آنم که زیر چرخ کبود ------ زِ هرچه رنگ تعلُّق پذیرد آزاد است

چه گویَمَت که به میخانه دوش مَست و خراب ------  سُروش عالم غیبم چه مُژده‌ها دادست

که ای بلند نظر، شاهبازِ صَدرِه نشین ------ نِشیمن تو نه این کُنجِ مِحنَت آبادست

تو را ز کُنگِره عرش میزنند صفیر ------ ندانمت که درین دامگه چه افتادست

نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر ------ کین حدیث ز پیر طَریقتم یادست

غَم جهان مَخور و پَند من مبر از یاد ------ کین لطیفه عشقم زِ رَهرُوی یادست

رضا به داده بده وَز جَبین گره بُگشای ------ که بر من و تو در اختیار نَگشادَست

مَجو درستی عهد از جهان سُست نهاد ------ کین عجوز عروسِ هزار داماد است

نشان عهد و وفا نیست در تبسُّمِ گُل ------ بِنال بلبل بیدل که جای فریاد است

حسد چه میبری ای سُست نظم بر حافظ ------ قبولِ خاطر و لُطفِ سُخن، خداداست

شعر از خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی

شاعر بزرگ غزل سُرای ایران زمین                                                       خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی

هزاران درود و احترام بر روان پاک و بلندش


برچسب‌ها: حافظ
+ نوشته شده توسط دماوند در دوشنبه 24 مهر1391 و ساعت 7:57 بعد از ظهر |

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست ------ سخن شناس نِه‌ای دلبرا خطا اینجاست

سَرَم به دُنیی و عُقبی فرو نمی آید ------ تَبارَکَ الله از این فتنه‌ها که در سر ماست 

در اَندَرون منِ خسته دل ندانم کیست ------ که من خَموشم و او در فغان و در غوغاست

دلم ز پرده بُرون شد کجایی ای مُطرِب ------ بِنال هان، که اَزین پرده کار ما بِنَواست

مرا بِکارِ جهان هرگز التفات نبود ------ رُخ تو در نظر من چِنین خوشش آراست

نَخُفته ام ز خیالی که می پزَد دل من ------ خُمار صد شَبِه دارم شرابخانه کجاست

چنین که صومعه آلوده شد ز خون دلم ------ گَرَم بِباده بِشویید حق بِدست شماست

از آن بِدِیر مُغانَم عزیز میدارند ------ که آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست

چه ساز بود که در پرده میزد آن مُطرِب ------ که رفت عمر و هنوزم دِماغ پُر زِ هَواست

ندای عشق تو دوشَم در اَندَرون دادند ------ فضای سینه حافظ هنوز پُر زِ صداست

شعر از خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی

شاعر بزرگ غزل سُرای ایران زمین                                                      خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی

هزاران درود و احترام بر روان پاک و بلندش


برچسب‌ها: حافظ
+ نوشته شده توسط دماوند در دوشنبه 24 مهر1391 و ساعت 7:9 بعد از ظهر |
بی هَمِگان بِسَر شود بی تو بِسَر نمی شود ------ داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی شود

دیده عقلْ مستِ تو چرخه چرخْ پَستِ تو ------ گوش طَرب به دست تو بی تو بسر نمی شود

جان ز تو جوش می کند دل ز تو نوش می کند ------ عقل خروش می کند بی تو بسر نمی شود

خَمرِ من و خُمار من باغ من و بهار من ------ خواب من و قرار من بی تو بسر نمی شود

جاه و جلال من توئی مُلکَت و مال من توئی ------ آب زلال من توئی بی تو بسر نمی شود

گاه سوی وفا روی گاه سوی جفا روی ------ آن منی کجا روی بی تو بسر نمی شود

دِل بِنَهَند بَرکَنی توبه کنند بِشکَنی ------ این همه خود تو می کنی بی تو بسر نمی شود

بی تو اگر بسر شدی زیر جهان زِبَر شدی ------ باغ اِرَم سَقَر شدی بی تو بسر نمی شود

گر تو سَری قَدَم شوم ور تو کَفی عَلَم شوم ------ ور بروی عَدَم شوم بی تو بسر نمی شود

خواب مرا بِبَسته ای نقش مرا بِشُسته ای ------ وز همه ام گسسته ای بی تو بسر نمی شود

گر تو نباشی یار من گشت خراب کار من ------ مونس و غمگسار من بی تو بسر نمی شود

بی تو نه زندگی خوشم بی تو نه مردگی خوشم ------ سر ز غم تو چون کشم بی تو بسر نمی شود

هر چه بگویم ای سَنَد نیست جدا ز نیک و بد ------ هم تو بگو به لطف خود بی تو بسر نمی شود

شعر از مولانا جلال الدین محمد مولوی بلخی رومی (از کتاب غزلیات شمس تبریزی)

هزاران درود و احترام بر روان اک و بلندش                                                                       مولانا جلال الدین محمد مولوی بلخی رومی


برچسب‌ها: مولوی
+ نوشته شده توسط دماوند در شنبه 22 مهر1391 و ساعت 10:22 بعد از ظهر |

بِشنو از نِی چون حکایت می کند ------ از جدائیها شکایت می کند

کَز نِیِستان تا مَرا بُبْریده اند ------ از نَفیرم مرد و زن نالیده اند

سینه خواهم شَرحه شَرحه از فِراق ------ تا بگویم شرحِ دردِ اِشتیاق

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش ------ باز جوید روزگار وصل خویش

من بِهَر جمعیتی نالان شدم ------ جُفت بدحالان و خوش حالان شدم

هر کسی از ظَنّ خود شد یار من ------ از درون من نَجُست اَسرار من

سِرّ من از نالهء من دور نیست ------ لیک، چشم و گوش را آن نور نیست

تن ز جان و جان ز تن مَستور نیست ------ لیک، کس را دید جان دستور نیست

آتشست این بانگ نای و نیست باد ------ هرکه این آتش ندارد نیست باد

آتش عشقست کاندر نِی فِتاد ------ جوشش عشقست کاندر مِی فِتاد

نِی حریفِ هر که از یاری بُرید ------ پرده هایش پرده های ما دَرید

همچو نِی دَمساز و مُشتاقی که دید ------ همچو نِی زهری و تِریاقی که دید

نِی حدیث راه پُر خون می کند ------ قِصّه های عشق مجنون می کند

مَحرمْ این هوشْ جُز بیهوشْ نیست ------ مَر زبان را مشتری جز گوشْ نیست

در غم ما روزها بیگاه شد ------ روزها با سوزها همراه شد

روزها گر رفت، گو رُو باک نیست ------ تو بمان ای آنک، چون تو پاک نیست

هر که جز ماهی ز آبش سیر شد ------ هر که بی روزیست روزیش دیر شد

در نیابد حال پخته هیچ خام ------ پس سخن کوتاه باید وَالسلام

بند بُگسل باش و آزاد ای پسر ------ چند باشی بند ِ سیم و بندِ زَر

گر بریزی بحر را در کوزهء ------ چند گُنجَد قسمت یک روزهء

کوزهء چشم حریصان پُر نشد ------ تا صدف قانع نشد پُر دُر نشد

هر که را جامه زِ عشقی چاک شد ------ او زِ حرص و جمله عیبی پاک شد

شاد باش ای عشق خوش سودای ما ------ ای طَبیب جمله عِلَّتهای ما

ای دَوای نِخوَت و ناموس ما ------ ای تو اَفلاطون و جالینوسِ ما

جسم خاک از عشق بر افلاک شد ------ کوه در رقص آمد و چالاک شد

عشق جانِ طور آمد عاشقا ------ طور مست و خَرّ موسی صاعقا

با لب دَمساز خود گَر جُفتَمی ------ همچو نِی من گُفتَنیها گُفتَمی

هر که او از هم‌زبانی شد جدا ------ بی زبان شد گرچه دارد صَد نَوا

چونک گُل رفت و گلستان در گذشت ----- نشنوی ز‌آن پس زِ بلبل سرگذشت

جمله معشوقست و عاشق پردهء ----- زنده معشوقست و عاشق مردهء

چون نباشد عشق را پروای او ------ او چو مرغی ماند  بی پَر  وای او

من چگونه هوش دارم پیش و بس ------ چون نباشد نور یارم پیش و پس

عشق خواهد کین سخن بیرون بُوَد ------ آینه غَمّاز نَبْود چون بُوَد

آینه‌ات دانی چرا غَمّاز نیست ------ زآنک زَنگار از رُخَش مُمتاز نیست

بِشنَوید ای دوستان این داستان ------ خود حقیقت نَقدِ حال ماست آن

شعر از مولانا جلال الدین محمد مولوی بلخی رومی (دفتر اولِ مثنوی معنوی)

هزاران درود و احترام بر روان پاک و بلندش                                          مولانا جلال الدین محمد مولوی بلخی رومی


برچسب‌ها: مولوی
+ نوشته شده توسط دماوند در شنبه 22 مهر1391 و ساعت 8:27 بعد از ظهر |

بوی جوی مولیان آید همی ------ یاد یار مهربان آید همی

ریگ آموی و درشتی راه او ------ زیر پایم پرنیان آید همی

آب جیحون از نشاط روی دوست ------ خنگ ما را تا میان آید همی

ای بخارا! شاد باش و دیر زی ------ میر زی تو شادمان آید همی

میر ماه است و بخارا آسمان ------ ماه سوی آسمان آید همی

میر سرو است و بخارا بوستان ------ سرو سوی بوستان آید همی

آفرین و مدح سود آید همی ------ گر به گنج اندر زیان آید همی

شعر از ابوعبدالله جعفر بن محمد رودکی سمرقندی

هزاران درود و احترام بر روان پاک و بلندش                                              ابوعبدالله جعفر بن محمد رودکی سمرقندی


برچسب‌ها: رودکی
+ نوشته شده توسط دماوند در شنبه 22 مهر1391 و ساعت 0:20 قبل از ظهر |

بود بقّالی و وی را طویی ------ خوش نوایی سبزِ گویا طوطیی

در دُکان بودی نگهبان دکان ------ نکته گفتی با همه سوداگران

در خطاب آدمی ناطق بُدی ------ در نوای طوطیان حاذِق بُدی

جَست از سوی دکان سویی گریخت ------ شیشهای روغن گُل را بریخت

از سوی خانه بیآمد خواجه اش ------ بر دکان بنشست فارغ خواجه وش

دید پُر روغن دکان و جامه چرب ------ بر سرش زد گشت طوطی کَل ز ضرب

روزکی چندی سخن کوتاه کرد ------ مرد بقّال از ندامت آه کرد

ریش بر میکند و میگفت ای دریغ ------ کآفتاب نِعمتم شد زیر میغ

دست من بشکسته بودی آن زمان ------ چون زدم من بر سر آن خوش زبان

هَدْیَها میداد هر درویش را ------ تا بیابد نُطق مرغ خویش را

بعدِ سه روز و سه شب حیران و زار ------ بر دکان بنشسته بُد نومیدوار

می نمود آن مرغ را هر گون شگُفت ------ تا که باشد کَاندر آید او بِگُفت

جُولَقی سر برهنه میگذشت ------ با سر بی مو چو پشت طاس و طشت

طوطی اَندر گفت آمد در زمان ------ بانگ بر درویش زد که هِی فُلان

از چه ای کَل با کَلان آمیختی ------ تو مگر از شیشه روغن ریختی

از قیاسش خنده آمد خلق را ------ کو چو خود پنداشت صاحب دَلق را

کار پاکان را قیاس از خود مگیر ------ گرچه ماند در نبشتن شیر و شیر 

شعر از دفتر اول مثنوی معنوی از مولانا جلال الدین محمد مولوی بلخی رومی

هزاران درود و احترام بر روان پاک و بلندش                                         مولانا جلال الدین محمد مولوی بلخی رومی


برچسب‌ها: مولوی
+ نوشته شده توسط دماوند در چهارشنبه 19 مهر1391 و ساعت 2:5 قبل از ظهر |

ایوان مداین

هان ای دل عبرت بین از دیده نظر کن هان --- ایوان مدائن را آیینه‌ی عبرت دان

یک ره ز لب دجله منزل به مدائن کن --- وز دیده دُوُمْ دجله بر خاک مدائن ران

خود دجله چنان گِریَد صد دجله‌ء خون گویی --- کز گرمی خونابش آتش چِکَد از مُژگان

بینی که لب دجله کَف چون به دهان آرد ---  گوئی زِ تُف آهش لب آبله زد چندان

از آتش حسرت بین بِریان جگر دجله --- خود آبْ شنیدستی کاتش کُندش بریان

بر دجله‌گری نونو وز دیده زکاتش ده --- گرچه لب دریا هست از دجله زکات اِستان

گر دجله درآموزد بادِ لب و سوزِ دل --- نیمی شود افسرده، نیمی شود آتش‌دان

تا سلسله‌ء ایوان بُگسَست مدائن را --- در سلسله شد دجله، چون سلسله شد پیچان

گه‌گه به زبانِ اشک آواز ده ایوان را --- تا بو که به گوشِ دل پاسخ شنوی ز ایوان

دندانه‌ی هر قصری پندی دهدت نو نو    --- پند سر دندانه بشنو زِ بُن دندان

گوید که تو از خاکی، ما خاک توایم اکنون ---گامی دو سه بر ما نِه و اشکی دو سه هم بِفشان

از نوحهء جُغد اَلحق ماییم به درد سَر ---  از دیده گُلابی کن، درد سر ما بِنشان

آری چه عجب داری کاندر چمن گیتی --- جغد است پی بلبل، نوحه است پی الحان

ما بارگه دادیم، این رفت ستم بر ما --- بر قصر ستمکاران تا خودْ چه رسد خِذلان

گوئی که نِگون کرده است ایوان فلکْ‌وَش را --- حُکم فَلکِ گَردان یا حُکمِ فَلکْ‌گردان

بر دیدهء من خندی کاینجا ز چه می‌گِرید --- گِریند بر آن دیده کاینجا نشود گِریان

نِی زال مدائن کَم از پیرْ زَنِ کوفه --- نِی حجرهء تنگِ این، کمتر ز تنور آن

دانی چه؟ مدائن را با کوفه برابر نِه --- از سینه تنوری کن وز دیده طلبْ طوفان

این است همان ایوان کز نقشِ رُخِ مردم  --- خاک در او بودی دیوارِ نگارستان

این است همان دَرگَه کورا زِ شَهان بودی ---  دِیلم مَلِک بابِل، هندو شه تُرکستان

این است همان صفّه کز هیبت او بُردی --- بر شیرِ فَلَکْ حمله، شیرِ تنِ شادِرْوان

پندار همان عهد است، از دیدهء فکرت بین --- در سلسلهء دَرگَه، در کوکبهء میدان

از اسب پیاده شو، بر نطع زمین رُخ نِه --- زیر پِی پیلش بین شَه ماتْ شده نعمان

نِی نِی، که چو نعمان بین پیل افکن شاهان را --- پیلان شب و روزش گشته به پی دوران

ای بَس شَه پیل افکن کَافْکَنده به شَه پیلی --- شطرنجیِ تقدیرش در ماتگه حِرمان

مست است زمینْ زیرا خورده است بجای مِی ---  در کاسِ سرِ هُرمُز خون دل نوشِروان

بس پند که بود آنگه بر تاج سرش پیدا --- صد پند نُوست اکنون در مغز سرش پنهان

کسری و تُرَنج زَر، پرویز و به زرین --- بر باد شده یِکسَر، با خاک شده یکسان

پرویز به هر بومی زرّین تره آوردی --- کردی زِ بساط زر زرّین تره را بِستان

پرویز کنون گم شد، زان گمشده کمتر گوی --- زرّین تره کو برخوان؟ رو «کَمْ تَرَکُوا» برخوان

گفتی که کجار رفتند آن تاجوران، اینک --- ز ایشان شکم خاک است آبستن جاویدان

بس دیر همی زاید آبستن خاک، آری  --- دشوار بود زادن، نطفه سِتَدَن آسان

خون دل شیرین است آن مِی که دهد رَز بن --- ز آب و گلِ پرویز است آن خُم که نَهَد دهقان

چندین تن جباران کاین خاک فرو خورده است --- این گُرْسِنِه چشم آخر، هم سیر نشد ز ایشان

ز خون دل طفلان سُرخابِ رُخ آمیزد --- این زال سپیدِ ابرو وین مام سیه پستان

خاقانی ازین درگه دریوزهء عبرت کن  --- تا از در تو زین پس دریوزه کُند خاقان

امروز گر از سلطان، رندی طلبد توشه --- فردا ز در رندی توشه طلبد سلطان

گر زاده ره مکّه توشه است به هر شهری --- تو زاد مدائنْ بَر تحفه ز پِی شِروان

این بحر بصیرت بین بی‌شَربَت ازو مَگْذر --- کز شّطِ چنین بحری لب تشنه شدنْ نتوان

اِخوان که ز راه آیند آرند رَه‌آوردی --- این قطعه ره‌آورد است از بَهرِ دل اِخوان

شعر از خاقانی شروانی

هزاران درود و احترام بر روان پاک و بلندش

                                                                                                                    افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی


برچسب‌ها: خاقانی
+ نوشته شده توسط دماوند در یکشنبه 16 مهر1391 و ساعت 8:52 بعد از ظهر |

منطق الطیر - آغاز داستان

مرحبا ای هدهد هادی شده ------ در حقیقت پیک هر وادی شده

ای به سر حدّ سبا سَیر تو خوش ------ با سلیمان منطق الطیر تو خوش

صاحِبْ اسرارِ سلیمان آمدی ------ از تَفاخُر تاجوَر زان آمدی

دیو را در بند و زندان باز دار ------ تا سلیمان را تو باشی رازدار

دیو را وقتی که در زندان کنی ------ با سلیمان قصدِ شادروان کنی

 

خطاب با موسیچه

خه خه ای موسیچه موسی صفت ------ خیز و موسیقار زن در مهرفت

کرد از جان مرد موسیقی شناس ------ لحن موسیقی ز حلقت اقتباس

همچو موسی دیده آتش ز دور ------ لاجرم موسیچه ای بر کوه طور

هم ز فرعون بهیمی دور شو ------ هم به میقات آی و مرغ طور شو

پس کلام بی زفان و بی خروش ------ فهم کن بی عقل و بشنو  نه به گوش

 

خطاب با طوطی

مرحبا ای طوطی طوبی نشین ------ حُلّه در پوشیده طوقی آتشین

طوق آتش از برای دوزخی است ------ حُلّه از بهر بهشتی و سخی است

چون خلیل آن کس که از نَمرود رَست ------ خوش تواند کرد در آتش نشست

سر بزن نَمرود را همچون قلم ------ چون خلیل الله در آتش نِه قدم

چون شدی از وحشت نَمرود، پاک ------ حُلّه پوش، از آتشین طوقت چه باک

 

خطاب با کبک

خه خه ای کبک خُرامان در خرام  ------ خوش خوشی از کوه عرفان در خرام

قهقه در شیوه این راه زن ------ حلقه بر سِندان دارُالله زن

کوه «خود» در هم گُداز از فاقه ای ------ تا برون آید ز کوهت  ناقه ای

چون مُسَلَّم ناقه ای یابی جوان ------ جوی شیر و انگبین بینی روان

ناقه، میران گر مصالح بایدت ------ خود به استقبال، صالح آیدت

 

شعر از حکیم فرید الدین عطّار نیشابوری

هزاران درود و احترام بر روان پاک و بلندش                                                          حکیم فرید الدین عطار نیشابوری


برچسب‌ها: عطار
+ نوشته شده توسط دماوند در دوشنبه 10 مهر1391 و ساعت 5:33 بعد از ظهر |
ای دل اگر عاشقی در پی دلدار باش ------ بر در دل روز و شب منتظر یار باش

دلبر تو دایماً بر در دل حاضر است ------ روزنِ دل برگشا، حاضر و هشیار باش

دیده‌ ی جان، روی او تا بنبیند عیان ------ در طلب روی او، روی به دیوار باش

ناحیت دل گرفت لشگر غوغای نفس ------ پس تو اگر عاشقی، عاقل و بیدار باش

نیست کس آگه که یار کی بنماید جمال ------ لیک تو باری به نقد ساخته‌ ی کار باش

در ره او هرچه هست با دل و جان وقف کن ------ تو به یکی زنده ‌ای از همه بیزار باش

گر دل و جان تو را دُر بقا آرزوست ------ دم مزن و در فنا همدم عطار باش

شعر از حکیم فرید الدین عطار نیشابوری

هزاران درود و احترام بر بر روان پاک و بلندش                                                          حکیم فرید الدین عطار نیشابوری


برچسب‌ها: عطار
+ نوشته شده توسط دماوند در یکشنبه 9 مهر1391 و ساعت 5:48 بعد از ظهر |
غُلامِ نرگسِ مستِ تو تاجدارانند ------ خراب باده لعل تو هوشیارانند

زِ زیر زلف دوتا چون گذر کنی بنگر ------ که از یمین و یسارت چه سوگوارانند

گذار کن چو صبا بر بنفشه زار و ببین ------ که از تطاول زلفت چه بیقرارانند

نه من بر آن گل عارض غزل سُرایم و بس ------ که عندلیب تو از هر طرف هَزارانند

ترا صبا و مرا آب دیده شد غمّاز ------ وگرنه عاشق و معشوق رازدارانند

تو دستگیر شو اِی خضرِ پِی خجسته که من ------ پیاده میروم و همرَهان سوارانند

بیا به میکده و چهره ارغوانی کن ------ مرو به صومعه کانجا سیاهکارانند

نصیب ماست بهشت ای خداشناس برو ------ که مُستَحَق کرامت گناهکارانند

خلاصِ حافظ از آن زلف تابدار مباد ------ که بستگان کمند تو رستگارانند

غزل از خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی

شاعر غزل سُرای بزرگ ایران زمین                                                        خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی

هزاران درود و احترام بر روان پاک و بلندش


برچسب‌ها: حافظ
+ نوشته شده توسط دماوند در جمعه 7 مهر1391 و ساعت 5:0 بعد از ظهر |