ای بیخبر بکوش که صاحب خبر شوی ----- تا راهرو نباشی کی راهبر شوی
دست از مس وجود چو مردان ره بشوی ----- تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی
در مکتب حقایق پیش ادیب عشق ----- هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی
خواب و خورت ز مرتبه خویش دور کرد ----- آنگه رسی بخویش که بیخواب و خور شوی
گر نور عشق حق بدل و جانت اوفتد ----- بالله کز آفتاب فلک خوبتر شوی
یکدم غریق بحر خدا شو گمان مبر ----- کز آب هفت بحر بیک موی تر شوی
از پای تا سرت همه نور خدا شود ----- در راه ذوالجلال چو بی پا و سر شوی
وجه خدا اگر شودت منظر نظر ----- زین پس شکی نماند که صاحب نظر شوی
بنیاد هستی تو چو زیر و زبر شود ----- در دل مدار هیچ که زیر و زبر شوی
گر در سرت هوای وصالست حافظا ----- باید که خاک در گه اهل هنر شوی
غزل از خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی شاعر بزرگ غزلسرای ایران زمین
درود و صد درود بر روان پاک و بلندش
