در دِیر مغان آمد یارم قَدَحی در دست ------ مست از مِی ومِیخواران از نرگس مستش مست

در نعل سمند او شکل مه نو پیدا ------ وز قدّ بلند او بالای صنوبر پست

شمع دل دمسازان بنشست چو او برخاست ------ و افغان ز نظربازان برخاست چو او بنشست

گرغالیه خوشبو شد در گیسوی او پیچید ------ ور وسمه کمان کش گشت در ابروی او پیوست

آخر به چه گویم هست از خود خبرم چون نیست ------ وز بهر چه گویم نیست با وی نظرم چون هست

باز آی که باز آید عمر شدهء حافظ ------ هر چند که ناید باز تیری که بشد از شست

غزل از خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی

شاعر بزرگ غزلسُرای ایران زمین                                                                خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی

درود و هزاران درود بر روان پاک و بلندش